خانه / رمان آنلاین / رمان گرداب/پارت پنجاهو یک

رمان گرداب/پارت پنجاهو یک

 

دست شاهین خان روی شلوارم از حرکت ایستاد و انگار صدام رو شنیدم..سرش رو که پایین بود، اروم اورد بالا…

بدنم یخ کرد و با وحشت نگاهش کردم..

چشم هاش رو ریز کرد و نگاهی به پنجره ی اتاق کرد و دوباره با چشم های به خون نشسته نگاهی به من انداخت….

دستش اومد سمتم و گردنم رو محکم تو دستش گرفت و فشارداد به بالش..با دوتا دستم چنگ زدم به دستش….

با اون صدای دو رگه و کلفتش گفت:
-منتظر کی هستی؟..

محکم تر به دستش چنگ زدم و سرم رو به چپ و راست تکون دادم…

فشار دستش رو بیشتر کرد..با بی رحمی داشت خفه ام میکرد و با قیافه ای ترسناک غرید:
-چه گوهی خوردی؟..

بریده بریده به سختی گفتم:
-هی..هیچی..ولم کن..ولم..کن…

یه لحظه فشار دستش رو زیاد کرد و بعد سریع کشید عقب و نشست لبه ی تخت و دست برد از جیبش گوشی رو دراورد و مشغول شماره گرفتن شد…

کمی بعد با عصبانیت گفت:
-الو فرشید..خیلی سریع هرچی لازمه جمع کنین..میریم…

دلم ریخت و به خودم لعنت فرستادم..لعنتی چرا دهنت رو باز می کنی…

نیمرخش چرخید سمت من و پوزخندی زد..با نفرت نگاه ازش گرفتم و می خواستم روی تخت بشینم که دستش رو گذاشت تخت سینه ام و اجازه نداد…..

خم شد روم و لب هاش رو برد زیر گوشم و غرید:
-فعلا از اینجا میریم..بعد تصمیم میگیرم با این گوه خوریت چیکار کنم..به نظر من از اخرین لحظه های زندگیت لذت ببر..من برای بار دوم خیانت رو نمی بخشیدم…..

-من کاری نکردم..

پوزخندی زد و ولم کرد اما تا خم شد پیراهنش رو از پایین تخت برداره، صدای بلند و وحشتناکی از بیرون شنیده شد و صدای جیغ من هم دوباره به هوا رفت….
.

صدای شلیک و تیراندازی پشت سر هم و بدون توقف بلند شده بود…

شیشه ی پنجره ی اتاق تو یه لحظه، با صدای خیلی بدی خورد شد و ریخت پایین…

تو خودم جمع شدم و دست هام رو روی گوش هام فشردم..خدایا…

شاهین خان بازوم رو گرفت و کشیدم از تخت پایین و پشت تخت سنگر گرفت و دوباره با گوشیش شماره ای گرفت….

از حرص و عصبانیت نفس نفس میزد و صورتش سرخ شده بود…

وقتی شروع به حرف زدن کرد صداش هم دورگه شده بود:
-چه خبره اونجا؟..

به حرف پشت خطی گوش داد و بعد گفت:
-راه رو اوکی کن بیا مارو ببر..باید زودتر از ساختمان بریم بیرون…

لبش رو جوید و گوشی رو قطع کرد..نگاهش که به من افتاد لبخندی زد و دستش رو روی صورتم کشید:

-یه بلایی سرت میارم مرغای اسمون به حالت زار بزنن عزیزم..دوباره پلیس؟…

خودم رو کشیدم عقب:
-من هیچ کاری نکردم..ادمات که همه چی رو چک کردن..من چه کاری از دستم برمیومد…

می خواست جواب بده اما با صدای تقِ ارومی که به در خورد ساکت شد و اخم هاش رو کشید تو هم….

انگشتش رو گذاشت روی بینیش و هیسی گفت..دوتایی بی حرف و ساکت به در اتاق نگاه می کردیم که صدای یکی از ادم هاش اومد:
-قربان همه چی اماده اس..میتونیم بریم…

چشم هام گرد شد و با وحشت خودم رو کشیدم عقب..نمی خواستم حالا که داشت همه چی درست میشد انقدر راحت دوباره بتونه فرار کنه….

مانتوی پاره و بدون دکمه ام رو پرت کرد تو صورتم و گفت:
-سریع بپوش..دِ زود باش تا یه بلایی سرت نیاوردم…
.

 

به اجبار مانتو رو پوشیدم و شال رو هم انداختم روی سرم…

مانتو هیچ دکمه ای نداشت و من هم جز لباس زیر هیچی تنم نبود..با دستم جلوش رو محکم جمع کرده و گرفته بودم که تنم معلوم نباشه….

داشت می رفت سمت در و من رو هم دنبال خودش می کشید که دستش رو گرفتم و نگهش داشتم…

وقتی نگاهم کرد با التماس گفتم:
-تورو خدا بزار من برم..تو برو من اونارو سرگرم میکنم که بهت نرسن…

باید یکم معطلش می کردم و نمی گذاشتم دوباره زود فرار کنه و تمام زحماتمون به باد بره…

تک خندی زد و با چشم هایی که از شرارت و بدجنسی برق میزد گفت:
-بدون تو کجا برم عزیزدلم…

چشم هام رو بستم و تا خواستم دوباره حرف بزنم، اجازه نداد…

در اتاق رو باز کرد و چشمم به پسری تقریبا همسن و سال سامیار افتاد که منتظرمون بود….

کمی با هم پچ پچ کردن و من گوش هام رو تیز کرده بودم که ببینم چی میگن..از طرفی هم حواسم به مانتوم بود که یه وقت جلوش باز نشه…..

بی توجه به سر و صداها و اتفاق هایی که داشت می افتاد، راه افتادن به یه سمتِ خونه و همه ی حواسشون جمع بود که غافلگیر نشن….

رسیدیم به راه پله ای که به سمت پایین می رفت و احتمالا به زیرمین ختم میشد و راهه فراری بود…

شاهین خان قدم اول رو برداشت اما یهو با صدای “ایست” هممون درجا خشکمون زد…

با خوشحالی چرخیدم و چشمم به چند پلیسی افتاد که اسلحه هاشون رو به سمتمون نشونه گرفته بودن….

جلوی مانتوم رو محکم تر گرفتم و با گریه نگاهم رو بینشون چرخوندم…

بخاطره گریه های این چند ساعت چشم هام درست نمیدید و حتی الان هم اشک تو چشم هام هی جمع میشد و میریخت و نمی تونستم واضح ببینمشون….
.

شاهین خان سریع من رو از پشت گرفت و تقریبا من رو جلوی خودش سپر کرد..

فرشید کسی که همراهمون بود، سریع اسلحه اش رو به دست گرفت و یه قدم اومد جلو…

یکی از پلیس ها بی سیم زد و به یه نفر اطلاع داد و وقتی از تو بی سیم جوابش رو دادن، صدای سرهنگ رو تونستم بشناسم…

وقتی بهش گزارش دادن که شاهین رو پیدا کردن، سراغ من رو گرفت و اون پلیس هم نگاهی به من انداخت و گفت که همینجام…..

شاهین پوزخندی زد و بی توجه به کارها و جنب و جوش پلیس ها، با تمسخر گفت:
-خب..به نظرم بیایین توافق کنیم..اول بگم که من احتیاج به اسلحه ندارم و با یه دستم هم میتونم این خانوم کوچولو رو بفرستم اون دنیا پس نگاه به دست خالیم نکنین….

نگاهش رو بینشون چرخوند که همون لحظه سرهنگ و پشت سرش سامیار وارد سالن شدن…

چشم هام گرد شد و سرم رو سریع انداختم پایین و دو دستی مانتوم رو محکم تر چسبیدم…

اگر این مانتوی پاره و بدون دکمه رو میدید نمی دونم چه عکس العملی نشون میداد…

چشم هام رو محکم بهم فشردم که دوباره صدای سرخوش شاهین بلند شد:
-به به جمعمون کامل شد پس..سرهنگ ارادت..اوه سامیار، چطوری پسر دلم برات تنگ شده بود…

داشت مسخرشون می کرد و اون ها بخاطره من چیزی نمی گفتن..

سرهنگ با همون ابهت همیشگیش به حرف اومد:
-خودتم میدونی که دیگه اخر خطی..تسلیم شو و الکی دردسر درست نکن…

-سرهنگ خیلی بهم کم لطفی میکنیا..داری به هوشم توهین میکنی..من تا لحظه ای که نفس میکشم، امیدم رو از دست نمیدم…

فشار دستش رو دور من بیشتر کرد و ادامه داد:
-خصوصا وقتی همچین لعبتی تو چنگم باشه…

درباره ی ali aghapoor

مطلب پیشنهادی

رمان دلبر جداب من/پارت شش

  منم تو بغلش دلبری می کردم و می رقصیدم فقط ناز کن منم پوزخندی …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *